« رهايي »

به پاهــاي روياي ِ مــن ســرنوشت
چه بـــي رحــم ، قفـل ِ عجيبـي زده
کلـــيد ِ رهــاييـــم بــــــه دنيــا بيــا
نجـــاتم بـــده تــو ، کــه حــالم بـده
به دنيــا بيــا کــه تــو تنهــا مسـير
بــــراي رســــيدن بـــه آرامــشـــي
رسيــدن بــه فــرداي پُــر روشــني
تــو تعبــير رويــام بـــايـــد بشـــي
به دنيــا بيــا کـه به اين خســـتگي
به اين حـال بـد با تو پُـش مـي کنم
از امـــروز ِ تلــخم عقــب مـي کشم
دلــم رو به آينده خــوش مــي کـنم
به دنيــا بيــا تــا کـــه بــاور کـــنم
من و دلخوشي هم به هم مي رسيم
يه خوشبـــختي ناب بدهکـــارشيم
تو پشت مـــني که بگـم مـي رسيم
يه سردرگمـــي پيله ي غــم شــده
به دور ِ مــن و عشـــق بي ادعـام
نجاتي به غـــير از رهــايي نمـوند
به دنيــا بيــا تـا بـــــه دنيــا بيــام
