« دلم»

اینقده دلـــــــم شکـــــسـته کــــــه دیگـــــه دردم نــمیاد
داشتـــــنی هــــاشـو نداره ؛ دیگه هــم چــیزی نمیــخاد
اینقده ازش گـــــرفتن کــه واســــش داشـــــتن مــحاله
دنـیا رو بهـــــش ببخـــــــشی ، بیخــــیال ِ بیـــــخیـاله
اینقـــــده سوخته و ساخـــــته کـه دیگه کــــم نمــــیاره
واســــه اون غـــــم ِ نـداشــــتن چــــیز تازه ای نـــداره
اینقده صـــبرش زیاده که مـــث ســـــنگ میشه گــاهی
تپشاشو میشه حس کرد ، وقتی که تنگ میشه ، گاهی
اینقده تنهـــــایی دیده کــــــه منـــم واســــــــش غریبم
میشه گفت دارمش امّـــــا ، از حضورش بی نصیــــبم
اینقده به در بســـــــته خــــورده که یه در ِ بسته ست
شده بن بست وجودم ، این دلی که خود شکسته ست
نمیگــــم چـــــرا شکــــسته ، نمیگــــم واسـش زیاده
دل ِ مـــــن تاوان عشـــق ِ - بی ســــــرانجامشو داده
